Wat betreft de zwangerschap hoop ik dat de de baby ook nog een leuke verrassing voor ons in petto heeft: hij ligt nu al sinds begin oktober in een stuitliggen en dat vindt hij een zeer prettige ligging blijkbaar, want hij ligt nog steeds in een stuit. A.s. dinsdag beginnen we met acupunctuur/moxabehandeling om te proberen of hij zo goed wil gaan draaien. Mocht dat niet lukken, kunnen we ervoor kiezen om hem te laten draaien. Bij een tweede zwangerschap lukt dat bij 2/3e van de pogingen, dus zeker de moeite waard volgens de verloskundige. 27 november gaan ze voelen of hij gedraaid is, zo niet, dan wordt er van alles in gang gezet rondom de stuitligging. Hoe en wat precies is nu nog niet bekend, we zijn er ook nog over aan het denken of we wel willen dat hij van buitenaf gedraaid gaat worden. Mocht het allemaal niet lukken, dan zal het een keizersnede worden. Een stuitbevalling lijkt ons niets.....
2 weken zijn we nog opgeschrikt door Jom, zie hiervoor onder zijn blog op Hyves:
Al jaren ben ik bekend met het PDS (prikkelbare darm syndroom). Toegegeven, dit is nooit medisch vastgesteld, maar alle verschijnselen die hierbij horen, ken ik helaas. Nu was de pijn in mijn buik anders. Afgelopen weekend begin ik wat steken in de linkerzij te krijgen, vlak onder mijn ribben. Soms straalde dit via de onderkant van de ribben door naar mijn rechterzij. Op zich niets bijzonders, ware het niet dat de steken zich zowel rechts als links bleven verschijnen. Zondag heb ik grotendeels op de bank doorgebracht vanwege die pijn. Zondagavond toch maar besloten om maandagochtend even langs de huisarts te gaan. Deze drukte op een aantal vitale punten, waaronder zowel mijn linker- als rechterzij. Rechts was pijnlijk, bij links ging ik zowat door de grond. De huisarts besloot dat ik mijn bloed maar eens moet laten testen. Hij zou me die dag nog op de hoogte stellen van de bevindigen. Dus ik gewoon naar mijn werk. De pijn bleef, bij vlagen zeurend, bij vlagen echt pijnlijk. Kwart voor 5 ging de telefoon en vertelde de huisarts dat er niks mis was met mijn HB-gehalte en andere metingen, maar dat de leverwaarde wel een afwijking aangaf. Hij gaf aan dat ik verwacht werd in het ziekenhuis voor nader onderzoek. Naief als ik ben, dacht ik dat hij bedoelde dat ik dan dinsdag even langs het ziekenhuis moest gaan, totdat het doordrong dat het de bedoeling was dat ik gelijk naar het ziekenhuis moest. Toen sloeg de schrik er goed in. Ik was bang. Wat hadden ze precies gezien en hoe erg is het? Natuurlijk allemaal gedachtes die je niet moet hebben op zulke momenten, maar het gebeurt je toch, ondanks dat je tegen jezelf zegt dat er niks aan de hand is en weet dat je niet zo moet denken. Op van de zenuwen reed ik naar huis en samen met mijn vrouw ging ik naar het ziekenhuis. Daar moest ik meerdere malen vertellen wat er aan de hand was en werd ook het één en ander gevraagd over eventuele ziektes in de familie. Er werden nog eens 5 buisjes bloed afgetapt, een hartfilmpje gemaakt, bloeddruk opgemeten en ik moest een potje met urine vullen. Ook onderzocht de dienstdoende arts mij met haar stethoscoop. Niks aan de hand.... Het hartfilmpje en mijn bloeddruk waren goed zo bleek. De bloeduitslag zou na een uur volgen. Een lang uur. Voor de zekerheid mocht ik niks eten en drinken ivm mogelijke verdere onderzoeken. Het bloed liet niks raars zien, behalve weer een afwijking in leverwaarde. Er werd besloten dat ik naar het andere deel van het ziekenhuis moest voor een echo van de buik. De arts daar vertelde dat men dacht aan galstenen. Hij ging alle organen langs. Alvleesklier was prima. Milt prima. Ook de Nieren en blaas zagen er goed uit. Darmen bleek veel lucht in te zitten en bij de lever zag hij vetafzetting. Een naar het schijnt normaal verschijnsel in de westerse welvaartsmaatschappij. Eindelijk enigszins gerustgesteld gingen we terug naar de hart, lever, darm afdeling. Wat nog volgde was de uitslag van de urinetest. Ook daar werd niks raars gevonden. De uiteindelijke diagnose luidt een virale darminfectie (of heel misschien een virale leverinfectie). Dit schijnt op zich onschuldig te zijn en het lichaam zou zich op natuurlijke wijze moeten herstellen. Wel moet ik volgende week nog een keer mijn bloed laten testen in verband met de leverwaarde. Al is die lichte afwijking ook wel wat te verklaren door de vetafzetting. Zaak is nu om rustig aan te doen en bij verergende symptomen weer naar de huisarts te gaan. Kortom het is nog niet over, maar het zal normaal gesproken wel op korte termijn over gaan. Een grote opluchting op een zeer stressvolle dag! Ik lag dan ook relatief vroeg in bed, doodop van alle indrukken. Hopelijk kan ik volgende week melden dat alles weer normaal in orde is.
Update 12 november:
Vandaag de uitslag gekregen van de bloedtest van gisteren. Het goede nieuws is dat de leverwaarde in het bloed aan het dalen is. Het is nog niet zoals het moet zijn, dus daarom moet ik over 4 weken weer mijn bloed laten testen. Ik moet er wel bij zeggen dat de klachten sterk verminderd zijn. Ik heb nu vooral last als ik erg moe ben en als ik net gegeten heb. Beide lijkt logisch gezien de virale infectie. Gelukkig gaat het dus wel de goede kant op!
Tot zover zijn blog....
Het gaat nu dus ook steeds beter, hopelijk voelt hij zich snel weer helemaal goed!
Verder gaat alles zn gangetje, ik ben nu 32 weken zwanger, ik voel me goed en hoef nog maar 5 dagen te werken... dan verlof: 25 november is mn laatste werkdag! Ik kijk er erg naar uit.
Nog even een foto van mij, 28 weken en 6 dagen zwanger d.d. 25 oktober 2008:
Tot gauw!!
0 reacties:
Een reactie plaatsen