Woensdag 21 januari hebben we de middag in het ziekenhuis doorgebracht omdat ik de baby erg rustig in mn buik vond en ik de avond ervoor een zware migraine-aanval heb gehad. Uit de echo bleek dat de baby erg groot zou zijn en de gynaecoloog dacht dat het verstandig was om maar eens actief te gaan beginnen om de baby geboren te laten worden. Omdat er die dag geen plek was in de verloskamers werd er afgesproken dat we donderdag 22 januari om 12:00 uur moesten komen. Die ochtend moesten we wel standby staan omdat we misschien gebeld konden worden om te komen. We zijn niet gebeld, dus om 12:00 uur hebben we ons gemeld bij de verloskamers... omdat mijn baarmoedermond nog steeds niet gerijpt was (was nog steeds vingerhoedje), hebben ze om 12:15 uur een propessveter aangebracht. Deze veter zorgt ervoor dat de baarmoedermond rijpt en een bijwerking kan zijn dat je of weeen krijgt of dat je vliezen breken. In de loop van de middag begon ik wel wat weeen te krijgen.. zowel in mn buik als in mn rug. Ik moest de hele middag wel aan de CTG blijven. Omdat het nog niet duidelijk was of ik naar de kraamafdeling gebracht zou worden of in de verloskamer zou blijven, mocht Twan even met mn ouders op visite komen, zij zijn rond 18:00 uur gekomen en ong. 1,5 uur geweest. Om 20:30 uur had ik al flinke weeen en toen de gynaecoloog voelde, was mn baarmoedermond nog steeds niet gerijpt. De vraag was toen nog steeds: in de verloskamer blijven of toch naar de kraamafdeling... omdat de weeen toch steeds regelmatiger werden en het erop leek dat ik toch in de verloskamer zou blijven, heb ik gevraagd of Job mocht blijven slapen... dat vond ik wel zo'n prettig gevoel. Dat was geen probleem, ze konden zo een bed bijplaatsen, Job is toen even naar huis gegaan en heeft zn slaapspullen opgehaald. 's Avonds begonnen de weeen om de minuut te komen en ben ik de slijmprop verloren. Rond 00:00/00:30 uur heeft de gyn weer gevoeld en toen had ik 1 cm, max. 2 cm ontsluiting!! Het begin was er. Omdat de weeen al behoorlijk heftig waren, het niet echt opschoot en het evt. nog zou gaan gebeuren dat ik de volgende morgen actief met infuus ingeleid zou worden kreeg ik een shot pethadine (soort morfine dat verdooft) in mn bil. Daarop werd ik voor mn gevoel helemaal high en ben lekker gaan liggen om te slapen met Job in een bed naast me. Ik werd echter steeds wakker omdat ik moest plassen en op een gegeven moment waren de weeen te heftig. Dit was ong. 1,5 tot 2 uur later. Ik had toen ong. 4 cm ontsluiting. Daarna is het allemaal heel snel gegaan en heb ik het allemaal een beetje in een roes meegemaakt. Ik weet nog dat ze een katheder hebben geplaatst om de blaas te legen, daarna ging het allemaal heel erg snel. Ik hoorde nog dat ze zeiden dat ik 6 cm ontsluiting had en heel snel daarna hoorde ik ineens dat ik volledige ontsluiting had. De weeen waren inmiddels verschrikkelijk pijnlijk en continue. De verpleegster en Job hebben me toen goed bijgestaand om de weeen op te vangen en weg te puffen. Om 02:55 uur zijn de vliezen gebroken en bleek dat Lennon in het vruchtwater had gepoept. Ze hebben toen nog het vruchtwater gespoeld met een infuus. Kort daarna kreeg ik al het gevoel dat ik moest persen, ik moest echter even wachten totdat ze alles klaar hadden gelegd, ze hadden het namelijk niet meer zo snel verwacht. En toen na 5 persweeen is Lennon om 03:25 uur geboren. Een gezonde jongen, beetje blauw van het persen en de turbobevalling. Bloedsuiker is geprikt en was goed: 3.2. Het was zwaar maar toch weer een overweldigend supergevoel.... De gyn en verpleegster die ons hebben bijgestaan, waren super!! De verloskundigen zeiden later ook dat we geen beter duo hadden kunnen hebben. Het leuke ook is dat deze gyn de inseminatie bij ons had gedaan, heel bijzonder. Na een lekkere douche, een beschuit met muisjes en Job die Lennon zijn eerste flesje heeft gegeven, werd ik naar de kraamafdeling gebracht. Zo rond kwart over 5 is Job toen naar huis gegaan om nog even te slapen en zou ik 's morgens om 10 uur opgehaald worden.
Omdat we nog moesten wachten op de uitslag van het bloedonderzoek van Lennon ivm mijn rhesusfactor zou Lennon nog even in het ziekenhuis een flesje krijgen, bij het tempen bleek echter dat zijn temp 36.2 was.. te laag dus. De verpleegster heeft toen de assistent-kinderarts erbij geroepen en na onderzoek bleek Lennon helemaal gezond te zijn maar we mochten niet naar huis ivm de lage temp. Lennon moest eerst een paar keer een goede temp hebben. We waren toen dus erg teleurgesteld en ging Job alleen weer naar huis.. waar inmiddels alles was versierd en iedereen vol spanning op ons zaten te wachten. In de loop van de dag ging het echter allemaal erg goed en hadden we goede hoop dat we de volgende morgen naar huis mochten. 's morgens bleek bij het tempen echter dat mijn temp te hoog was, 38.3, de gyn vertrouwde het niet en wilde zekerheidshalve wat onderzoeken laten doen (urine en bloed), 's middags was mn temp 38.6 en werd me meegedeeld dat we daarom niet naar huis mochten. Inmiddels was de assistent-kinderarts langs geweest en hadden we groen licht gekregen wat Lennon betreft om naar huis te gaan. Dat we nu niet naar huis mochten ivm mijn temp was toch wel weer een teleurstelling, mede ook omdat ik me ontzettend goed voelde en nergens last van had... 's avonds werd me gezegd dat de ontstekingswaarden in mn bloed rustig waren en als ik de volgende morgen een normale temp had, we naar huis mochten. Die nacht heeft de verpleegster Lennon meegenomen zodat ik de nacht door kon slapen en bijkomen van de koorts. De volgende ochtend was mn temp 36.9 dus goed, echter moest er toch weer bloed geprikt worden omdat de ontstekingswaarden in mn bloed toch verhoogd waren... als ze aan het dalen waren, mocht ik naar huis, zo niet dan moest er overleg worden met de gyn. Echter ik had al besloten dat ik naar huis zou gaan en zat ook helemaal klaar. Gelukkig kwam om 10:15 uur het groene licht: de ontstekingswaarden waren aan het dalen, dus we mochten naar huis. We waren dus uiteindelijk op zondag 25 januari om 10:50 uur thuis... eindelijk!!!! Twan vond het ook weer erg fijn dat we thuis waren, hij heeft een paar dagen bij opa en oma geslapen en is supertrots op zn broertje.
Inmiddels zijn we al weer bijna een week thuis. Lennon is een lekker ventje, eet en slaapt goed. Zelfs de nachten al bijna door!!! Hij is inmiddels ook alweer boven zn geboortegewicht: 4260 gram. Job is tot en met dinsdag vrij geweest wat heerlijk was. De kraamverzorgster Mirjam was gisteren voor het laatst en we hebben het echt met haar getroffen. Ze was erg lief, legde dingen goed uit en verwende ons heel erg. Het was vandaag wel vreemd dat ze er niet meer was. Nu is de kraamweek afgesloten, de 10-dagenpakketten zijn zo goed als leeg en zal alles een beetje weer normaler worden... ik kijk terug op een geweldige kraamweek.
Zie hieronder een aantal foto's van de afgelopen week....
0 reacties:
Een reactie plaatsen